Das NarrenschiffLXXII
Срамная речь на грех манитИ добрый нрав не раз сразит,Коль рьяно свинский звон гремит.
Wuest / schamper wort / anreytzung gyttVnd stoert gar offt die guoten syt /So man zuo fast die suwglock schütt

О грубых дуракахOf Coarse Fools
Von groben narren❦
LXXIIО грубых дуракахOf Coarse Fools
Есть новый святец — Грубиян:
Его справляет люд мирян
И всюду чтит — в любых местах —
Срамным в поступках и речах;
И в шутку мнит свести всё это,
Хоть в поясе приличья нету.
Приличий-пан свой век скончал;
Свинью глупец за уши взял,
Трясёт, чтоб свинский звон гремел
И зверь про Морингера пел.
Свинья теперь всем пляс ведёт,
Корабль глупцов за хвост берёт,
Чтоб груз его не утопил:
Урон бы всей земле то был;
Не пей глупцы вина, — оно
Не стоило б гроша давно.
Свинья плодит своих свинят:
Срамные мудрость вон теснят,
Не дав ей места у стола:
Свинья одна венец взяла;
Кто свинским звоном всех бойчей,
Тот первый нынче у людей.
Кто ныне ловок в тех делах,
Что каленбергский поп в стихах
Иль инок Ильзан с бородой, —
Тот мнит: свершил он путь благой.
Иной в делах, в речах таков,
Что, глянь Орест на то — каков
Он ни был, разума лишён, —
«Безумец делал», — скажет он.
Ослеп наш Чистый-на-село:
Крестьян всех пьянство подвело.
Пан Эллеркунц в плясу царит,
С ним Вдоволь-грязь и Редко-сыт.
Свинячить каждый дурень хочет,
О банке для себя хлопочет,
Что с салом возят от осла;
Пустой та банка не была,
Хоть всякий запускает руку —
Волынку мажет ради звуку.
Пошла гулять и грубость днесь:
Чуть не во всяком доме есть,
И разум не в ходу давно:
Что молвят, пишут — всё оно
Из той же самой взято банки,
Особенно как на гулянке
Свинья заутреню начнёт,
Осёл час первый проревёт,
Час третий Грубиян берёт.
Шестой час шляпники поют:
Про грубый войлок речь ведут;
В девятом — срамники сидят,
Обжоры, бражники спешат;
Потом к вечерне свинский звон —
Поют там Грязь и Срамион;
А повечерье — в свой черёд,
Как «Все полны» допел народ.
Ослиной мази праздной нет:
В ней сало борова — секрет;
Той мазью мажет друга друг,
Кого принять желают в круг,
Кто срамником бы рад, да туг.
Ни Бога, ни стыда не чтят:
О всякой мерзости твердят.
Кто всех срамнее может быть,
Тому спешат вина налить,
Смеются — ходит дом кругом,
И просят: «Ну ещё разком!»
Твердят: «Вот шутка хороша!
Не заскучает с ней душа».
Кричит другому дуралей:
«Будь друг-приятель, веселей!
Фети гран шир э белли шир!
Чем нам ещё и красен мир,
Когда не дружеской гульбою?
Так будем пить, кричать с тобою!
Недолог век наш на земле,
Так проживём навеселе;
Кто помер, тот себе лежит,
И радость к мёртвым не спешит;
Мы о таком и не слыхали,
Кого б из ада отпускали,
Чтоб рассказал, как там живут;
Гульбу грехом напрасно чтут.
Попы толкуют что хотят,
И то, и это всё срамят;
Будь это грех, как нам писали,
Так сами бы не поступали.
Когда б про чёрта поп молчал,
Пастух на волка не кричал,
Обоим нечем было б жить». —
Так любят дурни говорить
И с грубой шайкою своей
Срамят и Бога, и людей,
Но срам их ждёт в конце их дней.
Eyn nuwer heylig heisßt Grobian
Den will yetz füren yederman
Vnd eren jnn / jn allem ort
Mit schaentlich wuest werck / wiß / vnd wort
Vnd waent das zyehen jn eyn schympff
Wie wol der gürttel hat keyn glympff
Her Glympfyus ist leider dot
Der narr die suw byn oren hat
Schüt sie / das jr die suwglock klyng
Vnd sie den moringer jm syng
Die suw hat yetz alleyn den dantz
Sie halt das narrenschiff bym schwantz
Das es nit vnder gang von schwaer
Das doch groß schad vff erden waer
Dann wo narren nit druncken wyn
Er gült yetz kum eyn oertelin
Aber die suw macht yetz vil jungen
Die wuest rott / hat wißheyt vertrungen
Vnd loßt sie nyenan zuo dem brett
Die suw alleyn die kroen vff hett
Wer wol die suwglock lüten kan
Der mueß yetz syn do vornen dran
Wer yetz kan tryben sollich werck
Als treib der pfaff vom kalenbergk
Oder münch Eylsam mit sym bart
Der meynt er tueg eyn guote fart
Mancher der tribt solch wiß / vnd wort
Wann die Horestes saeh / vnd hort
Der doch was aller synner on /
Er sprech es hetts keyn synniger gton /
Sufer jns dorff / ist worden blyndt
Das schafft / das buren druncken syndt
Herr Ellerkuontz den vordantz hat
Mit wuest genuog / vnd seltten satt
Eyn yeder narr will suw werck triben
Das man jm loß die büchsen bliben
Die man vmbfuert mit esels schmer
Die esels büchs würt seltten ler
Wie wol eyn yeder dryn will griffen
Vnd do mit schmyeren syn sackpfiffen
Die grobheyt ist yetz kumen vß
Vnd wont gar noh / jnn yedem huß
Das man nit vil vernunfft me tribt
Was man yetz redt / oder schribt
Das ist als vß der büchsen genomen
Vor vß / wann prasser zamen kumen
So hebt die suw die metten an
Die prymzyt / ist jm esel thon
Die tertz ist von sant Grobian /
Huotmacher knecht / syngen die sext
Von groben fyltzen ist der text /
Die wuest rott sytzet jn der non
Schlemmer vnd demmer dar zuo gon /
Dar noch die suw zuor vesper klingt
Vnflot / vnd schanperyon / dann syngt
Dann würt sich machen die complet
Wann man / all vol / gesungen hett
Das eselschmaltz vnmuessig ist
Mit bergem schmer ist es vermyscht
Das stricht eyn gesell dem andern an
Den er will jn der gsellschafft han
Der wuest will syn / vnd das nit kan
Man schont nit gott / noch erberkeyt
Von allem wuestem ding man seyt
Wer kan der aller schampperst syn
Dem büttet man eyn glaß mit wyn
Vnd lacht syn / das das huß erwag
Man bitt jnn / das er noch eyns sag
Man spricht das ist / eyn guoter schwanck
Do mit würt vns die wyle nit langk
Eyn narr / den andern schryget an
Biß guot gesell / vnd froelich man
Fety gran schyer / e belli schyer
Was freüd vff erden hant sunst wir
Wann wir nit guot gesellen sygen
Lont vnß syn froelich / prassen / schrygen
Wir hant noch kleyn zyt hie vff erd
Das vnß das selb zuo lieb doch werd
Dann wer mit dott abstyrbt / der lyt
Vnd hat dar noch keyn froelich zyt
Wir hant von keym noch nye vernomen
Der von der hell syg widerkomen
Der vns doch seyt / wie es do stünd
Guot geselschafft triben / ist nit sünd
Die pfaffen reden was sie went
Vnd das sie diß / vnd jhens geschend
Wer es so sünd / als sie vnß schriben
Sie daetten es nit selber triben
Wann nit der pfaff vom tüfel seitt
Der hirt von wolffen klagt syn leitt
So hette sie beyd nüt dar von
Mit solcher red narren vmb gon
Vnd duont mit jrer groben rott
All welt geschenden / vnd ouch gott
Doch werden sie zuo letst zuo spott
· LXXII ·