Das NarrenschiffLXXIII
Иной в духовный сан идёт,Клобук иль рясу он берёт —Потом жалеет, слёзы льёт.
Mancher der stelt noch geistlicheytDer an duot pfaffen / klosterkleytDen es berüwt / vnd würt jm leyt

О вступлении в духовный чинOf Entering the Clergy
Von geistlich werden❦
LXXIIIО вступлении в духовный чинOf Entering the Clergy
Ещё привычка есть одна —
В корабль наш просится она:
В ходу у всех такой расчёт:
Мужик попа в семейку ждёт,
Чтоб праздно жил и сыто ел,
Был барином и не потел;
Не набожность тому виной,
Не о душе печаль людской,
А чтобы барин в доме был
И братьев и сестёр кормил;
В ученье ж — не положат сил.
Мол, «он осилит, по всему,
Большой науки ни к чему, —
Лишь бы приход добыть ему».
И в грош они священство чтут,
Как будто это — лёгкий труд.
Вот и полно попов-мальчишек —
Не образованней мартышек,
А души взять спешит юнец,
Кому б не вверил ты овец;
Церквами смыслят управлять,
Как мельников осёл — бренчать.
Епископы виновны в том:
В чин не пускали б их гуртом,
Тем паче к пастве — никого,
Коль дельным не сочтут его,
Чтоб был он пастырь с головой
И не увлёк овец с собой.
А ныне думает юнец:
«Попом бы стать мне наконец —
И всё, чего хочу, — моё».
Да злато, право же, не всё,
Что на седле порой блестит, —
Иной тем руки и грязнит:
Юнцом пошёл он в иереи —
И сам клянёт себя, жалея,
Что дольше ждать не захотел;
Иным из них — сума в удел:
Будь у него приход прямой,
Пока не принял сан святой, —
Не знал бы он таких невзгод.
Святят по просьбе от господ
Иль под обет чужих столов,
Где рыбный скуден им улов.
Иной у ближнего займёт
Бумагу — титул в ход идёт;
Епископа надуть желают —
И ложью сами погибают.
Нет твари на земле бедней,
Чем поп, не знающий харчей;
С него поборы — стар и мал:
Епископ, и за ним фискал,
Викарий, ленный пан, родня,
Стряпуха, с нею — малышня:
Они и бьют его, да так,
Что входит на корабль дурак,
Забыв утехи прежних дней.
Ах, Боже! Сколько есть людей,
Чья месса — лучше б не была:
Не тронь алтарного стола!
Бог нашей жертвы не берёт,
Коль грех в грехе её несёт.
Бог Моисею дал закон:
«Пусть всякий зверь уходит вон
И не касается святой
Горы — иль быть беде большой».
Ковчега Оза лишь коснулся —
И мёртвым тут же растянулся;
Корей кадило тронул — он
Погиб, Дафан и Авирон.
Святое мясо многим в сласть:
К огню обители припасть
Иной бы рад — а ждёт пожар;
Разумным проповедь — что дар.
Дитя в обитель отдадут,
Пока в нём человека ждут,
Не зная, благо или зло
Там ждёт, — а в кашу занесло.
Хоть добрый навык впрок и нам,
Да каются по временам
И проклинают всех родных,
Что в орден затолкали их.
Немного в монастырь идёт
В летах, когда их ум поймёт,
Иль тех, кто Бога ради в нём,
А не затем, чтоб быть с куском;
Духовность им — пустой предмет,
И в их делах усердья нет,
А пуще в тех монастырях,
Где не блюдут устав в стенах.
Коты обителей таких
Блудят: нет привязи на них.
Но лучше ордена не знать,
Чем в нём неправо поступать.
Noch hat man anders yetz gelert
Das ouch jnns narrenschiff gehoert
Des duot sich bruchen yederman
Jeder buwr / wyll eyn pfaffen han
Der sich mit muessig gon ernert
On arbeit leb / vnd syg eyn herr
Nit das er das tueg von andacht
Oder vff selen heil hab acht
Sunder das er moeg han eyn herren
Der all syn geschwister moeg erneren
Vnd loßt jn wenig dar zuo leren
Man sprücht / er mag licht dar zuo künnen
Er darff noch groesser kunst nit synnen
Echt er eyn pfruonden kan gewinnen /
Vnd wigt / priesterschafft so gering
Als ob es sy eyn lichtes ding
Des fyndt man yetz vil junger pfaffen
Die als vil künnen als die affen
Vnd nement doch selsorg vff sich
Do man kum eym vertrüwt eyn vich
Wissen als vil von kirchen regyeren
Als mülers esel kan quintyeren
Die Byschoeff die sint schuldig dran
Sie solttens nit zuom orden lan
Vnd zuo selsorg vor vß nüt
Es werent dann gantz dapfferlüt
Das eyner wer eyn wiser hyrt
Der nit syn schoff mit jm verfuert
Aber yetz waenent die jungen laffen
Wann sie alleyn ouch werent pfaffen
So hett jr yeder was er wolt
Es ist für war nit alles golt
Das an dem sattel ettwan glyßt
Mancher die hend dar an beschysßt
Vnd loßt sich jung zuo priester wyhen
Der dann sich selb duot maledyen
Das er nit lenger gebeitet hat
Der selben mancher baettlen gat
Hett er eyn rechte pfruond gehan
Ee er die priesterschafft nam an
Es wer jm dar zuo kumen nitt
Vil wyht man / durch der herren bitt
Oder vff diß / vnd jhenes disch
Dar ab er doch ysßt wenig visch /
Man lehnet brieff eynander ab
Do mit / das man eyn tyttel hab
Vnd waenen den bischoff betriegen
So sie mit jrm verderben lyegen
Keyn armer vych vff erden ist
Dann priesterschafft / den narung gebrist
Sie hant sunst abzüg überal
Bischoff / Vicary / vnd Fiscal
Den laehenherrn / syn eygen fründ
Die kellerin / vnd kleyne kynd
Die geben jm erst rechte büff
Das er kum jnn das narren schyff
Vnd do mit aller freüd vergeß /
Ach gott / es halttet mancher meß
Do weger wer er ließ dar von
Vnd ruort den altter nyemer an
Dann gott acht vnsers opfers nicht
Das jn sünden / mitt sünden geschicht
Zuo Moysi / sprach gott der herr
Eyn yedes thier / das mach sich verr
Vnd ruer den heylgen berg nit an
Das es nit grosse plag mueß han /
Oza der angerueret hett
Die arch / des starb er an der stett /
Chore das wyrouch vasß ruort an /
Vnd starb / Dathan vnd Abyron /
Das gewichte fleisch schmeckt manchen wol
Der wermt sich gern by kloster kol
Dem doch zuo letst würt für vnd gluot
Verstanden lüten ist predigen guot /
Man stosßt manch kynd yetz jn eyn orden
Ee es ist zuo eym menschen worden
Vnd es verstand / ob das jm sy
Guot oder schad / staeckt es jm bry
Wie wol guot gwonheyt bringet vil
Rüwt es doch manches vnder wile
Die dann verfluochen all jr fründt
Die vrsach solches ordens syndt
Gar wenig yetz jnn kloester gont
In solcher aellt / das sie es verstont
Oder die durch gotzwillen dar
Kumen / vnd nit me durch jr nar
Vnd hant der geistlicheyt nit acht
All ding duont sie dann on andacht /
Vor vß jn allen oerden gantz
Do man nit halttet obseruantz
Solch kloster katzen sint gar geyl
Das schafft man byndt sie nit an seyl /
Doch lychter wer keyn orden han
Dann nit recht duon / eym ordens man
· LXXIII ·