Das NarrenschiffLXXVII
Иным игра всего милей:Иных не надо им затей,И невдомёк убыток в ней.
Vil hant zuo spyl grossen glustDas sie keynr kurtzwil achten sustVnd merckent nit / künfftig verlust

Об игрокахOf Gamblers
Von spielern❦
LXXVIIОб игрокахOf Gamblers
Найду глупцов и поглупей:
Вся радость их — в игре своей;
Сдаётся им — нельзя и жить,
Коль той забаве не служить,
И день и ночь — игра и гам,
Кутёж по картам и костям;
Всю ночь сидят они подряд:
Не спят — и даже не едят;
А пить-то надобно: игра
Печёнку жжёт сильней костра,
И сохнешь, жаждою палим;
Зато наутро худо им:
Один раскис, как груша, вял,
Другой за дверью наблевал,
А третий цветом стал таков,
Как будто встал из мертвецов,
Иль лик лоснится — ну, точь-в-точь
Кузнечный малый, кончив ночь.
В башке его такая муть,
Что день зевает во всю грудь,
Как будто мух ловить хотел.
За клад никто б не усидел
На проповеди целый час,
Не смежив тут же сонных глаз:
Башкою в полу он клюёт:
Пусть проповедник, мол, прервёт.
А за игрою долгий срок
Сидят — и сон им невдомёк.
И жёны слепы до того,
Не помня званья своего,
Ни что повсюду запрещён
Такой союз мужей и жён:
Сидят с мужчинами рядком,
И пол, и стыд им нипочём,
Играют, мечут кость чуть свет
И к ночи — жёнам то не след:
Над прялкой бы им нить слюнить,
А не в игре с мужчиной быть.
С ровнёй играли б мы всегда —
И меньше было бы стыда.
Раз Александру дал отец
Совет — бежать за приз, венец:
Он в беге был куда как скор;
Но вот ответный разговор:
«Мой долг — исполнить всё вполне,
Что ни велит родитель мне;
Бежать бы рад я всей душой,
Будь из царей соперник мой;
Меня б не надо и просить,
Найдись, кого со мной сравнить».
Теперь же взяли тот обычай:
Поп, знать и бюргер без различий
С отребьем сводничьим сидят,
Хоть честью те им не под лад.
Тем паче клирикам с мирскими
Не след бы знаться в играх с ними,
Когда б подумали хоть раз
Про старый спор, что не угас:
Меж них и так Завистник жив:
Очнётся, взяв иль упустив;
К тому ж запрет им дан такой:
Вовек не знаться им с игрой.
Кто сам с собой игру ведёт,
Того едва ль кто обберёт,
Потери не боится он
И злой божбой не оскорблён.
Но раз уж надо мне сказать,
Что игроку прямому в стать,
Вергилий мне тут подсобит:
Об этом так он говорит:
«Игру во всякий час презри,
Чтоб жадный срам не грыз внутри:
Игра — та бешеная страсть,
Что разум губит, взявши власть.
Вы, доблестные, честь блюдите,
Игрой её не повредите».
Игрок имей и дух и грош,
А проиграл — скажи: ну что ж;
Ни злобы, ни божбы, ни брани;
Принёс деньгу — смекай заране:
Иной к игре с мошной тугой
Придёт, а в дверь уйдёт пустой.
Кто лишь корысти в играх ждёт,
Тому не часто в лад идёт.
В покое тот, кто не игрок;
Игрок же ставь на кон в свой срок.
Кто рад на всех пирах сидеть
И всюду счастье приглядеть,
Тот много припасай на кон,
Иль часто нищ вернётся он.
Три хвори есть — и я нужна?
Четыре нас, сестёр, сполна.
Игра и грех — почти равны;
Игрок и Бог — разлучены;
Игрок — дитя у сатаны.
Sunst fynd ich naerrscher narren vil
Die all jr freüd hant jnn dem spyl
Meinend / sie moechten leben nit
Soltten sie nit vmb gon mit
Vnd tag / vnd nacht spyelen / vnd rassen
Mitt karten / würfflen / vnd mit brassen
Die gantz nacht / vß vnd vß sie saessen
Das sie nit schlieffen oder aessen
Aber man muoß gedruncken han
Dann spyel das zündt die leber an
Das man würt dürr / vnd durstes vol
Des morgens so entpfyndt mans wol
Eyner sicht wie die guoten byeren
Der ander spüwet hinder die tueren
Der drytt eyn varb / hat an sich genomen
Als wer er vß dem grab erst kumen
Oder glisßt jnn sym angesicht
Glich als vor tag eyn schmidknecht sicht
Den koppff hat er also gebyent
Das er den gantzen tag vff gyent
Als ob er flyegen vohen wolt
Keiner verdienen moecht groß goltt
Das er an eyner predig saeß
Eyn stund / vnd er des schloffs vergaeß
Er würd den koppff schlagen jnn goeren
Als ob der prediger vff solt hoeren
Aber jm spyel gar lange zyt
Sitzen / acht man des schloffes nüt /
Vil frowen die sint ouch so blindt
Das sie vergessen wer sy sint
Vnd das verbieten alle recht
Sollich vermischung beider geschlecht
Die mit den mannen sitzen zamen
Ir zuocht / vnd gschlechtes sich nit schamen
Vnd spielen / rasslen / spat / vnd fruo
Das doch den frowen nit stat zuo
Sie soltten an der kunckel laecken
Vnd nit jm spyel byn mannen staecken
Wann yeder spielt mit sinem glich
Durfft er des mynder schammen sich
Do Alexanders vatter wolt
Das er vmb goben louffen solt
Dann er zuo louffen vast geng was
Sprach er zuo synem vatter das
Billich waer / das ich alles daet
Das mich myn vatter hieß vnd baet
On zwifel ich gern louffen wolt
Wann ich mit künngen louffen solt
Man dürfft dar zuo nit betten mich
Wann ich hett yemans mynen glich
Aber es ist yetz dar zuo kumen
Das pfaffen / adel / burger / frummen
Setzen an koeppels knaben sich
Die jnn nit sint an eren glich
Vor vß die pfaffen mit den leygen
Soltten ir spyel lon vnderwegen
Wann sie echt wol betrachten das
Ir vffsatz / vnd den alten haß
Der Nydthart ist sunst vnder jnn
Der roegt sich mit verlust vnd gwynn
Vnd ouch das jnn verbotten ist
Keyn spyel zuo tün zuo aller frist
Wer mit jm selber spyelen kan
Dem gwynnt gar selten yemans an
Vnd ist on sorg das er verlyer
Oder das man jm fluoch boeß schwuer
Die wile ich aber sagen sol
Was stand eym rechten spyeler wol
Will ich Virgilium har bringen
Der also redt von selben dingen
Veracht das spyel zuo aller zytt
Das dich nit btrueb der schantlich gytt
Dann spyel ist eyn vnsynnig bgyr
Die all vernunfft zerstoert jnn dir
Ir dappfern / hueten üwer ere
Das üch das spyel die nit verser
Eyn spieler muoß han gelt vnd muot
Ob er verlürt / das han für guot /
Keyn zorn / fluoch / schwuer / vß stossen gantz
Wer gelt bringt / der luog wol der schantz
Dann mancher zuo dem spiel kumbt schwaer
Der doch zür tueren vß gat laer
Wer spielt alleyn durch grossen gwynn
Dem gat es seltten noch sym synn
Der hat guot fryd / wer spielet nitt
Wer spielt der mueß vff setzen mitt
Wer all ürten besitzen will
Vnd suochen glück vff yedem spyl
Der muoß wol vff zuo setzen han
Oder gar dick on gelt heym gon /
Wer dryg suecht hat / vnd stelt nach mir
So werden vnser schwestern vier /
Spyl mag gar selten syn on sünd
Eyn spieler ist nit gottes fründ
Die spieler sint des tüfels kynd
· LXXVII ·