Das NarrenschiffCIX
Тот глуп, кто, встретившись с бедой,Не хочет трезвой головойПринять её, как Бог пошлёт:Беда презренья не снесёт.
Der ist eyn nar / der nit verstatSo jm vnfal zuo handen gatDas er sich wißlich schick dar jnVnglück will nit verachtet syn

О презрении к несчастьюOf Contempt for Misfortune
Verachtung vngefels❦
CIXО презрении к несчастьюOf Contempt for Misfortune
Иному в счастье проку нет,
А он за ним бежит вослед;
Пускай не ахает потом,
Коль судно ляжет кверху дном.
Беда, хотя бы и мала,
Одна вовеки не пришла;
Издревле говорит народ:
Беда, как волос, всё растёт.
Так в самом корне пресекай:
Не знаешь ведь, где будет край.
Кто в море вышел, должен тот
Желать удачи и погод:
Назад несётся во всю прыть,
Кто против ветра вздумал плыть.
Мудрец попутного дождётся,
Дурак — и судно кувыркнётся.
Мудрец кормило сжал в горсти —
И к берегу легко дойти.
Дурак вожденью не учён,
Затем на мель садится он.
Мудрец себя, других ведёт,
Дурак, не чуя, пропадёт.
Не чти советов мудрецов
Царь Александр среди валов,
Что набок клали корабли,
И не гляди, что дни несли, —
Он в море б сгинул, поглощён,
А не вином был отравлён.
Помпей великой славой цвёл
За то, что море он подмёл
И всех пиратов разогнал,
Да сам в Египте и пропал.
Кому же ум и доблесть дан,
Тот наг осилит океан, —
Так учит Брант Себастиан.
Manchem ist nit mit glück wol
Vnd ryngt dar noch doch yemer dol
Dar vmb soll er nit wunder han
Ob jm das schiff würt vnder gan
Ob vnglück ettwan joch ist kleyn
So kumbt es seltten doch alleyn
Dann noch der altten spruch / vnd sag
Vnglück / vnd hor / das wechßt all tag
Dar vmb den anfang man ab wend
Man weisßt nit / wo der vßgang lend
Wer vff das mer sich wogen duot
Der darff wol glück / vnd wetter guot
Dann hynder sich fert der geschwynd
Wer schiffen will mit wider wynd
Der wiß mit nochwynd saeglen lert
Eyn narr / hat bald eyn schiff vmb kert
Der wiß / der halt jnn syner handt
Den ruoder / vnd fart licht zuo landt
Eyn narr verstat sich nit vff fuor
Dar vmb er offt nymbt eyn grunt ruor /
Eyn wis man / sich vnd andere fuert
Eyn narr / verdyrbt ee dann ers spuert
Hett nit sich geschickt noch wyser ler
Allexander / jn hohem mer
Das jm syne schiff warff an eyn sytt
Vnd het sich gerichtet noch der zytt
Er wer jm mer ertruncken gsyn
Vnd nit dot an vergyfftem wyn
Pompeius hatt groß ruom vnd ere
Das er gereyniget hett das mere
Vnd die mer roeuber vertriben all
Hat jnn Egypten doch vnfall /
Welch wißheyt / tugent / an jn handt
Die schwymmen nackent wol zuo landt /
Als spricht Sebastianus Brant
· CIX ·